VAT od importu usług: jak rozliczyć go bez błędów
Nabywasz usługi od podmiotu zagranicznego? Faktura od zagranicznego doradcy lub określonego podmiotu projektowego może wiązać się z dwoma reżimami obowiązków: podatkiem VAT oraz - w przypadku ściśle określonych usług niematerialnych - podatkiem u źródła (WHT). Analizę należy rozpocząć od rozliczenia VAT.
Przy usługach świadczonych na rzecz podatników miejscem świadczenia jest co do zasady miejsce, w którym nabywca posiada siedzibę działalności gospodarczej (art. 28b ust. 1 ustawy o VAT). Z uwagi na to, że siedziba Twojej firmy znajduje się w Polsce, usługa podlega opodatkowaniu w kraju, a w sytuacji, gdy usługodawca nie posiada tutaj siedziby, VAT rozlicza polski nabywca (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT). Mechanizm ten stanowi import usług: jako nabywca samodzielnie naliczasz podatek należny i w tej samej deklaracji przysługuje Ci prawo do odliczenia podatku naliczonego, o ile nabyta usługa służy czynnościom opodatkowanym i spełniasz ogólne warunki do odliczenia.
Transakcję wykazujesz w pliku JPK_V7. Moment powstania obowiązku podatkowego zależy co do zasady od daty wykonania usługi, przy czym przepisy przewidują odrębne reguły m.in. dla usług świadczonych w sposób ciągły, dla których ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń.
Podatek u źródła (WHT): kiedy musisz go pobrać i jak uniknąć 20%
Zaniechanie poboru podatku u źródła (WHT) skutkuje odpowiedzialnością płatnika całym swoim majątkiem za podatek niepobrany (art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej). Z tego względu rekomenduje się weryfikację obowiązków w tym zakresie przed każdą transakcją transgraniczną.
Za usługi doradcze, księgowe, prawne czy zarządzania świadczone przez nierezydenta, podmiot wypłacający ma obowiązek pobrać 20% zryczałtowanego podatku u źródła (art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT), chyba że właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) stanowi inaczej. Do zastosowania obniżonej stawki lub zwolnienia niezbędne są odpowiednie dokumenty, a także bezwzględne dochowanie ustawowego wymogu należytej staranności przez płatnika (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT).
Dokumentem kluczowym jest certyfikat rezydencji, stanowiący urzędowe zaświadczenie o miejscu siedziby kontrahenta dla celów podatkowych (art. 26 ust. 1 w zw. z art. 4a pkt 12 ustawy o CIT). Utrwalone stanowisko organów podatkowych potwierdza, że certyfikat można przedłożyć po dokonaniu płatności, o ile potwierdza rezydencję na dzień wypłaty. Choć przy zyskach przedsiębiorstwa z tytułu usług objętych UPO przepisy nie formułują wprost warunku weryfikacji tzw. rzeczywistego właściciela (beneficial owner), weryfikacja substancji biznesowej pozostaje istotna w ramach wyżej wspomnianej należytej staranności. Ścisły obowiązek weryfikacji tego statusu dotyczy co do zasady innych kategorii należności, m.in. dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych.
Dokumentacja płatności zagranicznej: jak się zabezpieczyć
Wątpliwości dotyczące skutków transakcji transgranicznych rekomendujemy konsultować ze specjalistami, którzy poddadzą kompleksowej analizie zarówno obszar VAT, jak i WHT.
Autor artykułu
